Zona Reservada de Güeppí

Op 15 juni 2013 kregen de Kichwa en Secoya bezoek van de minister voor Milieu Vidal Pulgar, die speciaal afzakte naar de Alto Putumayo om het blijde nieuws officieel te bevestigen: de Zona Reservada de Güeppí werd na 15 jaren stille strijd van FIKAPIR en OISPE, definitief gecategoriseerd als Nationaal Park en twee Gemeenschapsreservaten. Het Nationaal Park GUEPPI-SEKIME, dat de hoogst mogelijk bescherming geniet, en de Gemeenschapsreservaten HUIMEKI en AIRO PAI, waar de lokale bevolking grotere toegang heeft tot de natuurlijke rijkdommen, zijn samen goed voor meer dan 592 700 ha beschermd Amazonewoud. Tijdens de druk bijgewoonde ceremonie in Soplin Vargas gaf de voorzitter van FIKAPIR, Demecio Tangoa Guerra, wel mee aan de minister dat de inheemse organisaties in de Alto Putumayo zich zullen blijven verzetten tegen olie-exploitatie op hun territoria. Olieblok 117 overlapt nu met het Nationaal Park, de twee Gemeenschapsreservaten en de inheemse territoria van FIKAPIR en OISPE. De inheemse leiders riepen alvast de hulp van Putumayo in om hun rechten in deze zaak, in het bijzonder het recht op consultatie, te doen gelden, desnoods met juridische middelen.

Het gebied van de Alto Putumayo is een uitzonderlijk biodivers gebied. In 1997 werd er de Zona Reservada de Güeppí (ZRG) gecreëerd. Een “zona reservada” is een voorlopige titel voor een gebied waar verder onderzoek nodig is om te bepalen als welk soort natuurgebied het wordt erkend. In maart 2006 bereikten de Kichwa en Secoya gemeenschappen een akkoord over de categorisering van het natuurgebied (akkoord van Pantoja), dat zou worden opgedeeld in twee Gemeenschapsreservaten of Reservas Comunales (RC Huimeki en RC Airo Pai) en één Nationaal Park (PN Güeppí). Deze verschillende categorisatie bepaalt de beschermingsgraad van het gebied en regels ten aanzien van het gebruik van natuurlijke rijkdommen. Het akkoord werd getekend na een jarenlang proces van consultatie van en onderhandelingen met de inheemse gemeenschappen conform IAO Conventie 169 en is in die zin enig in zijn soort in Peru. 

Website

Het Alto Putumayo gebied maakt deel uit van de meest biodiverse zone van Zuid-Amerika: het herbergt een zeldzame verscheidenheid aan bossen, fauna, flora en andere natuurlijke rijkdommen. Bovendien gaat het om een belangrijk zoetwaterbekken. Het belang van deze grenszone voor de biodiversiteit werd zowel door Peru als door Colombia en Ecuador erkend, en het hele grensgebied werd uitgeroepen tot beschermd natuurgebied: Parque Nacional Natural La Paya (422 000 ha- Colombia- 1984), Reserva de Producción Faunística Cuyabeno (603 380 ha- Ecuador- 1979) en de Zona Reservada de Güeppí (625 971 ha- Peru- 1997), samen goed voor 1.7 miljoen hectaren beschermd gebied, verspreid over de drie buurlanden. De Peruviaanse, Colombiaanse en Ecuadoriaanse autoriteiten ondernamen al verschillende pogingen om tot werkbare samenwerkingsakkoorden te komen inzake bescherming en duurzaam beheer van deze grensregio, maar omwille van een gebrek aan politieke wil slaagden ze daar niet in. De Europese Unie financierde het Project “Un paisaje integrado de conservación y desarrollo sostenible: fortalecimiento de un sistema regional de áreas protegidas y territorios indígenas en la cuenca tri-nacional del Río Putumayo”, uitgevoerd in de drie landen door verschillende organisaties en NGO’s (voor Peru: WWF Peru, CEDIA, AIDESEP).


Sponsored by by2.be